Lucy lovemenot

.

.

http://jiblek.wordpress.com

.

.

.

.

Got on a board a west bound 747
Didn’t Think before deciding what to do
All that talk of opputunities, TV breaks and movies
Rang true, sure rang true

Seems it never rains in Southern California
Seems I’ve often heard that kind of talk before

It’s never rains in California
But girls don’t they warn ya
It’s pours, man, it’s pours

.

ไม่เคยมีฝนตกในแคลิฟอร์เนียหรอก
มันก็แค่เทกระหน่ำลงมาต่างหาก

.

อืม .. จะเดือนแปดละสินะ
เริ่มหลับนอนนอนหลับไม่เป็นเวลาอีกตามเคย
สภาพร่างกายย่ำแย่ตามสภาพประเทศไทยตอนนี้เลยไม่มีผิด ฮ่าๆๆ
แต่ร่างกายเราย้ายไปอยู่ที่อื่นไม่ได้ ไม่เหมือนคนทำผิดคนชั่วที่เตรียมลี้ภัยไปเกาะกงได้
คุ้มจริงๆ เกาะกงกับเขาพระวิหาร บรรพบุรษสู้มาตั้งนานเปล่าประโยชน์หมด ไม่รู้ใช้สมองนิ้วไหนคิด

ไหนจะปั่นชาวบ้านอุดรให้ตีกันเองอีกล่ะ เห้ออ
ขวัญชัย ไพรพนา เป็นคนสุพรรณไม่ใช่เหรอ? ไปเสือกอะไรกับเขา หรือว่าค่าจ้างแพง
แล้วท่าทางรัฐบาลที่รู้เห็นเป็นใจอีกล่ะ ทีตอนมท1ลงใต้ มีม็อบไปรอทำขี้ขลาดงอแงรีบกลับ สงสัยไม่ได้เอาลูกไปด้วย
ทียังงี้ปล่อยให้คนรุมทำร้ายฝ่ายตรงข้ามได้ ไม่รู้จะพูดยังไง
รัฐบาลเดรัจฉาน เหลือเดนและเหลือรับจริงๆ

.
เบื่อกรุงเทพและอุดร
เบื่อหุ่นเชิด เบื่อเขมร เบื่อ
จันทร์นี้จะไปปายละนะ
ผ่านไปครึ่งปี ไม่รู้ปายจะเจริญขึ้นกว่าเดิมอีกไหม

.

.

i’m tired and tiresome
whateva which can makes me sad and grieve
he tell me that i must forbear .. so why ?

all the time with wet eyes
sometimes i feel like my heart does not speak of beats
i won’t love to bleed anymore
i hate to bring the tears of pain

”’

* did u let me go ?
we are the mirror. ready to broken
and someday we will be free

.

สยาม
กระเพราเนื้อไข่ดาว & ข้าวผัดแฮมไข่ดาว
21
CTW
ข้าวแกงกะหรี่เยอรมัน
ไอติมชาเขียวนมกับไอติมช็อกโกแลต
BTS Sky Walk
ไฮเนเก้น จุ๊บปาจุ๊บ
ซอยสอง
ห้องน้ำลิโด้

รักเธอ

.

ปล.
ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้หายไป
 

.

หายไปนาน ไม่ได้มาเขียนอะไรไว้เลย
ที่จริงก็ล็อกอินมาหลายครั้งละนะ แต่พอตั้งท่าว่าจะเขียนจริงๆ เรื่องที่พูดมันก็หมดลงดื้อๆ
เป็นงี้แหล่ะ มีความสับสนอยู่ในตัวเองสูง ฮ่าๆๆ

ตอนนี้ก็ได้เป็นนักศึกษาคณะวิจิตรศิลป์สมใจละ ตามที่ใฝ่ฝันมาหลายปี
แต่ก็เริ่มชักจะไม่อยากไป .. เอ๊ะ ยังไง?  – -”
เหตุผลมีแค่อย่างเดียว มีตัวแปรอยู่ตัวเดียว นั่นก็คือคนคนเดียว
ฟังดูก็รู้ว่าแย่นะ ที่แยกเรื่องหลักๆออกมาจากความรักไม่ได้ แล้วมันก็คือปัญหาใหญ่ซะด้วย
อีกหกวันที่เหลือที่จะได้อยู่ด้วยกัน ยิ่งใกล้ก็ยิ่งไม่อยากห่าง
บางคนบอกว่า กลัวอะไร ห่างไปก็ยังเหมือนเดิมได้
แต่ก็เพราะรู้อยู่แก่ใจว่า ยังไงมันก็คงไม่เหมือนเดิม สติเลยหลุดมาแบบนี้

รักมาก อยากอยู่ด้วยตลอด
ที่ผ่านมารักใคร ก็ไม่เคยรักได้มากเท่ากับผู้ชายคนนี้
มีบ้างที่อาจจะหวั่นไหวไปรู้สึกดีกับคนอื่น
แต่เธอรู้ไหม ฉันไม่สามารถรักคนอื่นได้ ในแบบที่ฉันรักเธอ
ฉันไม่สามารถมองเห็นตัวฉันเดินเคียงข้างคนอื่น … นอกจากเธอ

เฮ้อ พูดไปก็เท่านั้น กะว่าจะไม่มาเขียนเรื่องรักๆอะไรในนี้ละนะ
อีกสิบปีกลับมาอ่านก็ไม่ตลก ไม่อยากเศร้า
เดี๋ยวพรุ่งนี้มาอัพอีกดีกว่า คราวนี้เปลี่ยนเรื่องไปเลยเนอะ แต่ไม่รู้จะคิดออกรึเปล่านี่สิ  : P

ปล. shawnism *  รู้สึกเหมือนจะเป็นโรคนี้ขั้นรุนแรงละนะ

.

ฉันมักจะเห็นเธอนั่งเหม่ออยู่ริมหน้าต่างบานนั้น ในฤดูร้อนที่แสนแห้งแล้ง

ความสุขบนความทุกข์ของเธอคือการรอคอย

ฉันไม่แน่ใจนักว่าเธอโง่หรือฉลาดที่ฝากความหวังไว้กับฝนกลางฤดูร้อน

ความร้อนแผดเผาเป็นของตายสำหรับฤดูนี้

ฝนเป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่จะมาให้เธอได้ตื่นเต้นกันนาน ๆ ครั้ง

อยากจะมาก็มา อยากไปก็หายไป ไม่มีวี่แวว คาดเดาอะไรไม่ได้เลย

ความสุขจาก “เขา” ที่เธอรอคอยก็ไม่ต่างกับฝนกลางฤดูร้อนที่เธอหลงใหล

ฉันเคยคิดออกปากบอกให้เธอเลิกรอคอย

ทุกครั้งที่เห็นร่องรอยสารพัดบนชีวิตอันบอบบางของเธอ

รอยแผลเหล่านั้นช่างโหดร้ายรุนแรง

ยากจะเชื่อว่าเป็นผลพวงจากความรักหรือความกรุณา

คงไม่มีความกรุณาจากหัวใจดวงไหนที่จะทำร้ายคนเราให้บาดเจ็บได้ขนาดนี้

มันอาจเป็นสิ่งตกค้างจากความสุขหรือความทุกข์ของเธอกับเขา

…

เธอคงไม่รู้หรอกว่ามีผนตกทุกวันในฤดูฝน ไม่ใช่ความบังเอิญ

หรือเธออาจจะรู้ดีอยู่แล้ว แต่เธอไม่อยากเชื่อ

เหมือนกับที่เธอรู้ว่ามีฉันอยู่อีกคนที่สามารถให้ความสุขกับเธอได้

แต่เธอก็เลือกจะเชื่อว่า “ฉัน” ที่เธอพบเจออยู่ทุกวันเป็นเพียงสิ่งไม่มีตัวตน

และ “เขา” ที่เธอไม่เคยพบ มีอยู่จริง

…

เธอรู้ไหม…หาก “ฉัน” ไม่มีตัวตน “เขา” ก็อาจไม่มีอยู่จริงก็ได้

แต่มันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อเธอวาดภาพเขาไว้ชัดเจนขนาดนั้น

เขาที่ไม่มีตัวตน มีรูปร่างแจ่มชัดในโลกของเธอ

…

เธอจะเสียใจหรือเปล่า หากเธอรู้ว่าเขาไม่ได้มีอะไรดีไปกว่าฉัน

เขาไม่ได้อยู่ใกล้เธอ ไม่ได้ใส่ใจเธอเหมือนที่ฉันใส่ใจ

ในเวลาที่ดวงตาของฉันมีแต่ภาพของเธอ

เขากลับหนีไปเฉย ๆ ปล่อยให้เธอระทมทุกข์

เขาส่งความเลวร้ายมารบกวนเธอ พรากความรักไปจากเธอ

หยิบยื่นความสูญเสียเป็นของขวัญให้เธอ

. . .

(เรื่องสั้น ฝน ; เปียก : เนชั่นบุ๊คส์)

.

s h a w n *

.