.

 

ฉันมักจะเห็นเธอนั่งเหม่ออยู่ริมหน้าต่างบานนั้น ในฤดูร้อนที่แสนแห้งแล้ง

ความสุขบนความทุกข์ของเธอคือการรอคอย

ฉันไม่แน่ใจนักว่าเธอโง่หรือฉลาดที่ฝากความหวังไว้กับฝนกลางฤดูร้อน

 

ความร้อนแผดเผาเป็นของตายสำหรับฤดูนี้

ฝนเป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่จะมาให้เธอได้ตื่นเต้นกันนาน ๆ ครั้ง

อยากจะมาก็มา อยากไปก็หายไป ไม่มีวี่แวว คาดเดาอะไรไม่ได้เลย

 

ความสุขจาก “เขา” ที่เธอรอคอยก็ไม่ต่างกับฝนกลางฤดูร้อนที่เธอหลงใหล

ฉันเคยคิดออกปากบอกให้เธอเลิกรอคอย

ทุกครั้งที่เห็นร่องรอยสารพัดบนชีวิตอันบอบบางของเธอ

รอยแผลเหล่านั้นช่างโหดร้ายรุนแรง

ยากจะเชื่อว่าเป็นผลพวงจากความรักหรือความกรุณา

 

คงไม่มีความกรุณาจากหัวใจดวงไหนที่จะทำร้ายคนเราให้บาดเจ็บได้ขนาดนี้

มันอาจเป็นสิ่งตกค้างจากความสุขหรือความทุกข์ของเธอกับเขา

…

เธอคงไม่รู้หรอกว่ามีผนตกทุกวันในฤดูฝน ไม่ใช่ความบังเอิญ

หรือเธออาจจะรู้ดีอยู่แล้ว แต่เธอไม่อยากเชื่อ

เหมือนกับที่เธอรู้ว่ามีฉันอยู่อีกคนที่สามารถให้ความสุขกับเธอได้

แต่เธอก็เลือกจะเชื่อว่า “ฉัน” ที่เธอพบเจออยู่ทุกวันเป็นเพียงสิ่งไม่มีตัวตน

และ “เขา” ที่เธอไม่เคยพบ มีอยู่จริง

…

เธอรู้ไหม…หาก “ฉัน” ไม่มีตัวตน “เขา” ก็อาจไม่มีอยู่จริงก็ได้

แต่มันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อเธอวาดภาพเขาไว้ชัดเจนขนาดนั้น

เขาที่ไม่มีตัวตน มีรูปร่างแจ่มชัดในโลกของเธอ

…

เธอจะเสียใจหรือเปล่า หากเธอรู้ว่าเขาไม่ได้มีอะไรดีไปกว่าฉัน

เขาไม่ได้อยู่ใกล้เธอ ไม่ได้ใส่ใจเธอเหมือนที่ฉันใส่ใจ

ในเวลาที่ดวงตาของฉันมีแต่ภาพของเธอ

เขากลับหนีไปเฉย ๆ ปล่อยให้เธอระทมทุกข์

เขาส่งความเลวร้ายมารบกวนเธอ พรากความรักไปจากเธอ

หยิบยื่นความสูญเสียเป็นของขวัญให้เธอ

. . .

(เรื่องสั้น ฝน ; เปียก : เนชั่นบุ๊คส์)

 

 

.

 

s h a w n *

 

 

.